“Öfke” varsa “Sevgi” de vardır

Çok sevdiğim birini veya bir şeyleri kaybettiğimde canım yanar, öfkelenirim.

İhtiyacım olan bir şeyi yaparken engellendiğimde yetersiz ve çaresiz hissederim, öfkelenirim.

Korktuğumda, tehdit edildiğimde kaygılanırım, güvensiz hissederim öfkelenirim.

Reddedildiğimde incinirim, değersiz hissederim öfkelenirim… Doğamda vardır; yok sayamam, ortaya çıkmasını engelleyemem. Öfkemin bana anlatmak istediği şeyler vardır bilirim, ona kulak veririm. Öfke varsa sevgi de vardır bilirim.

Öfke ve sevginin en güçlü duygular olduğunu, öfke olmadan sevgi olmayacağını, her duygunun zıttıyla var olduğunu, en öfkelendiğim kişilerin yakınlaşmayı çok istediğim ama yakın olamadığım sevdiklerim olduğunu bilirim.

Öfkeli yanımı kabul ettikçe ona bakabilirim, ne anlattığını anlayabilirim, onu kontrol edebilirim, kendimle ve sevdiklerimle yakınlaşabilirim. Öfkemin beni korumak için orada olduğunu, bazen beni motive ettiğini, buna da ihtiyacım olduğunu bilirim, ona güvenirim. Onu böyle kabul edersem çok korumacı davrandığı zamanlarda sesini kısabilirim. Yıkıcı bir fırtına yerine güzel bir esinti olarak kalmasını o zaman sağlayabilirim. Kendimi ve yanımdakileri yıpratmaktansa sevgiyle yaklaşmaya, yakınlaşmaya işte böyle izin verebilirim…

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir