Gerçek Sevgiyi Deneyimle

“Bir insana hiç haketmediğini düşündüğünüz anda sevgi gösterebiliyorsanız işte o gerçek sevgidir” diye duymuştum bir yerde.

Hepimiz isteriz her ne olursa olsun sevilmeyi, koşulsuz sevgi görmeyi.. “Her ne yaparsan yap, kim olursa ol seni seveceğim” diyen birini.. Düşüncesi bile nasıl hafifletici, tenine dokunan ılık bir rüzgar gibi, nasıl güzel.

Tüm yakın duygusal ilişkilerimiz için geçerlidir bu. Aile, arkadaşlık, sevgili, eş.. Hep isteriz ama bizim vermemize geldiğinde işler karışır. E alışmışız çünkü, öyle öğrenmişiz belki, almak vermekten hep daha iyi hissettirir sanmışız..

Hayaller hep aynı, hep beklentili.. Halbuki kim vermiş bu sevgiyi nasıl vermiş ne önemi var ki? Sen versen? Bak bakalım bunu deneyimlemek nasıl geliyor sana? Birisini koşulsuz sevmek; beklentisiz, amaçsız onun yanında olmak; onu olduğu her haliyle kabul etmek nasıl bir şey? Nasıl gelecek sana, ne hissedeceksin bir baksan.. Madalyonun diğer tarafında olsan bu kez.

Haketmediğini düşündüğün halde, belki ona çok kızgın, öfkeli olsan da yine de sevgiyle bakabilmek ne güçlü bir bağ ne değerli bir duygu. Hem sana hem ona ait ne büyük şans. 

Aşk, sevgi kalıplara sığmaz. O yaşanılır sadece. Yaşayarak anlaşılır, acısıyla güçlendirir.

Sen onu olduğu haliyle seversin, duygunu yansıtırsın o anlar ya da anlamaz. Bir şey yapamazsın. O da ona dair bir şeyler anlatır.

Sevginin güzelliği,gücü buradadır; Bir şey bekleyerek değil, o olduğu için sevmekte. Anlamamasına rağmen sevmekte. Her ne olursa olsun, kim olursa olsun sevmekte. Gerektiğinde bırakabilerek, vazgeçebilerek sevmekte.

Gerçek sevgiyi deneyimlemeyenler karşılaştıklarında tanımazlar, anlamazlar. Sen deneyimle, tanış. İlla karşıdan görerek değil, bu kez sen vererek. Bu da bambaşka bir dünya, keşfedilecek yeni bir sen..

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir